تبیین الگوی «آموزش و پرورش اصیل» در دوره ابتدایی: تلفیق تربیت اخلاقی با یادگیری موقعیتی برای شکل دهی هویت دانش آموزان

نظام آموزش ابتدایی به عنوان زیربنایی ترین مرحله تحصیلی، با چالش عدم یکپارچگی میان «آموزش» (انتقال دانش) و «پرورش» (تربیت اخلاقی و اجتماعی) روبروست. پژوهش حاضر با هدف تبیین مفهوم «آموزش و پرورش اصیل» به عنوان راهکاری برای گذر از رویکردهای صوری و حافظه محور به سمت یادگیری عمیق و تربیت تمام ساحتی انجام شده است. روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی با مرور نظام مند منابع علمی فارسی در بازه زمانی ۱۳۹۳ تا ۱۴۰۳ می باشد. یافته ها نشان می دهد که آموزش اصیل در دوره ابتدایی بر سه رکن استوار است: ۱. یادگیری در بافت واقعی ۲. تلفیق برنامه درسی با مهارت های زندگی، و ۳. ارزشیابی عملکردی-توصیفی. نتایج حاکی از آن است که در رویکرد اصیل، مدرسه نه مکانی برای آمادگی برای زندگی، بلکه خود زندگی است و تربیت اخلاقی نه از طریق پند و اندرز مستقیم، بلکه از طریق زیست اجتماعی در موقعیت های واقعی یادگیری (مانند پروژه های گروهی و حل مسائل محلی) محقق می شود.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش اصیل ، دوره ابتدایی ، تربیت تمام ساحتی ، یادگیری موقعیتی ، برنامه درسی تلفیقی ، هویت بخشی.