مدیریت بوم شناختی یادگیری اصیل: راهبردهای نوین برای راهبری کلاس های درس مبتنی بر واقعیت

در پارادایم های نوین آموزشی، کلاس درس دیگر نه یک مکان برای شنیدن منفعلانه، بلکه محیطی شبیه سازی شده از دنیای واقعی است. هدف این پژوهش، تبیین چگونگی «مدیریت یادگیری اصیل» است؛ رویکردی که در آن معلم از جایگاه «ناظم و انتقال دهنده» به «تسهیل گر و مدیر پروژه» تغییر نقش می دهد. روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مرور نظام مند منابع در بازه زمانی ۱۳۹۳ تا ۱۴۰۳ است. یافته ها نشان می دهد که مدیریت یادگیری اصیل نیازمند بازمهندسی در چهار رکن است: مدیریت محیط فیزیکی-مجازی، مدیریت تعاملات اجتماعی، مدیریت زمان منعطف و مدیریت ارزشیابی عملکردی. نتایج حاکی از آن است که چالش اصلی در این رویکرد، ایجاد تعادل بین «آزادی عمل فراگیر» و «ساختار آموزشی» است. مقاله در نهایت الگویی را پیشنهاد می دهد که در آن خطاهای دانش آموزان به عنوان فرصت های یادگیری مدیریت شده و ارزشیابی به بخشی از فرآیند یادگیری تبدیل می شود، نه پایان آن.

کلیدواژه ها:

مدیریت کلاس ، یادگیری اصیل ، آموزش موقعیتی ، ساخت گرایی اجتماعی ، رهبری آموزشی ، ارزشیابی عملکردی.