پارادایم نوین حراست در بستر آموزش اصیل: گذر از نظارت کنترلی به صیانت از امنیت روانی-تربیتی فراگیران

در نظام های آموزشی نوین که بر پایه «آموزش اصیل» بنا شده اند، آزادی عمل، کاوشگری و ارتباط با دنیای واقعی ارکان اصلی یادگیری هستند. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش و جایگاه نهاد «حراست» و «امنیت» در چنین بستری انجام شده است. مسئله اصلی پژوهش، تضاد میان رویکردهای سنتی کنترل گر در مدارس و دانشگاه ها با الزامات آموزش اصیل است که نیازمند محیطی امن برای آزمون و خطا می باشد. روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی با مرور نظام مند منابع در بازه زمانی ۱۳۹۳ تا ۱۴۰۳ است. یافته ها نشان می دهد که در آموزش اصیل، ماموریت حراست باید از «پلیس مدرسه» به «حافظ حریم یادگیری» تغییر یابد. سه مولفه اصلی شناسایی شده عبارتند از: «امنیت روانی به جای امنیت فیزیکی»، «صیانت از هویت دیجیتال در یادگیری های ترکیبی» و «پیشگیری رشدمدار». نتایج حاکی از آن است که حراست در آموزش اصیل باید تسهیل گر فضایی باشد که در آن دانش آموز بدون ترس از قضاوت یا تنبیه، به تجربه واقعیت بپردازد.

کلیدواژه ها:

حراست تربیتی ، آموزش اصیل ، امنیت روانی ، جو سازمانی مدرسه ، صیانت از دانش آموز ، مدیریت آموزشی.