روان شناسی یادگیری اصیل: پارادایمی نوین برای همسوسازی فرآیندهای شناختی با بافت های واقعی زندگی

نظام های آموزشی معاصر با چالش عدم انتقال آموخته های انتزاعی کلاس درس به موقعیت های پیچیده دنیای واقعی مواجه هستند. هدف پژوهش حاضر، تبیین مبانی روان شناختی «یادگیری اصیل» به عنوان رویکردی برخاسته از نظریات شناخت موقعیتی و ساخت گرایی است. روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی مبتنی بر مرور نظام مند متون علمی فارسی در بازه زمانی ۱۳۹۳ تا ۱۴۰۳ می باشد. یافته ها نشان می دهد که یادگیری اصیل بر چهار رکن اصلی استوار است: بافت واقعی (Context)، حل مسائل بدساختار (Ill-structured Problems)، تعامل اجتماعی و بازاندیشی. نتایج حاکی از آن است که برخلاف رویکردهای رفتارگرایی که دانش را مستقل از زمینه می دانند، روان شناسی یادگیری اصیل بر این باور است که “چگونگی” یادگیری از “مکان و موقعیت” یادگیری جدا نیست. در نهایت، راهکارهایی جهت گذار از ارزشیابی های سنتی به سنجش های اصیل و طراحی محیط های یادگیری مبتنی بر کارآموزی شناختی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

یادگیری اصیل ، شناخت موقعیتی ، ساخت گرایی ، انتقال یادگیری ، تکالیف عملکردی ، روان شناسی تربیتی.