تبیین روان شناختی یادگیری معنادار اصیل در دوره متوسطه اول: راهبردی برای گذار از انتزاع به کاربرد

دوره متوسطه اول (پایه های هفتم تا نهم) همزمان با ورود دانش آموزان به مرحله عملیات صوری پیاژه و آغاز بحران هویت نوجوانی است. در این دوره، شکاف میان محتوای انتزاعی کتب درسی و نیازهای واقعی دانش آموزان، منجر به کاهش انگیزه و یادگیری سطحی می شود. هدف پژوهش حاضر، ارائه الگوی «یادگیری معنادار اصیل» مبتنی بر اصول روان شناسی تربیتی برای این مقطع تحصیلی است. روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی با مرور نظام مند منابع معتبر فارسی در بازه زمانی ۱۳۹۳ تا ۱۴۰۳ می باشد. یافته ها نشان می دهد که نوجوانان در این سن نیازمند درک «چرایی» یادگیری هستند. تلفیق نظریه یادگیری معنادار کلامی (آزوبل) با موقعیت های یادگیری اصیل (واقعی)، می تواند حس کارآمدی و تعلق را در دانش آموزان متوسطه اول تقویت کند. نتایج بیانگر آن است که مولفه های کلیدی موفقیت در این دوره شامل «مرتبط سازی محتوا با هویت نوجوانی»، «یادگیری اجتماعی-تعاملی» و «ارزشیابی مبتنی بر عملکرد واقعی» است.

کلیدواژه ها:

یادگیری معنادار اصیل ، روان شناسی نوجوانی ، متوسطه اول ، انگیزش تحصیلی ، دیوید آزوبل ، یادگیری موقعیتی.