رابطه بین تحمل ابهام معلم و میزان نوآوری در روش های تدریس او

این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین تحمل ابهام معلمان و میزان نوآوری آن ها در روش های تدریس انجام شده است. تحمل ابهام به عنوان یک ویژگی شخصیتی، توانایی فرد در مواجهه با موقعیت های مبهم، پیچیده و غیرقطعی بدون تجربه اضطراب تعریف می شود. نوآوری در تدریس نیز شامل به کارگیری روش های خلاقانه، استفاده از فناوری های نوین و انطباق پذیری با نیازهای متنوع یادگیرندگان است. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی معلمان مقاطع تحصیلی بود که به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد تحمل ابهام و نوآوری آموزشی جمع آوری و با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین تحمل ابهام و نوآوری در روش های تدریس رابطه ای مثبت و معنادار وجود دارد؛ به این معنا که معلمانی که تحمل ابهام بالاتری دارند، تمایل بیشتری به استفاده از روش های نوین و خلاقانه در فرآیند آموزش دارند. علاوه بر این، نتایج حاکی از آن بود که تحمل ابهام می تواند پیش بینی کننده خوبی برای میزان نوآوری معلم باشد. این یافته ها تاکید می کنند که تقویت مهارت های مقابله با ابهام در برنامه های توسعه حرفه ای معلمان می تواند به ارتقای کیفیت آموزش و پرورش کمک شایانی کند.

کلیدواژه ها:

تحمل ابهام ، نوآوری آموزشی ، روش های تدریس ، توسعه حرفه ای معلمان ، خلاقیت در آموزش