چارچوبی برای تلفیق: استفاده از هوش مصنوعی برای همسوسازی تدریس، یادگیری و محیط آموزشی حول محور دانش آموز

تحولات سریع فناوری در قرن بیست و یکم، به ویژه ظهور هوش مصنوعی، پتانسیل های بی نظیری را برای بازتعریف فرآیندهای آموزشی فراهم کرده است. این مقاله یک چارچوب جامع برای تلفیق هوش مصنوعی در سیستم های آموزشی ارائه می دهد که هدف آن همسوسازی تدریس، یادگیری و محیط آموزشی با نیازهای منحصر به فرد هر دانش آموز است. با تمرکز بر رویکرد دانش آموز محور، این چارچوب نشان می دهد که چگونه الگوریتم های پیشرفته می توانند به شخصی سازی محتوای آموزشی، بهبود تعاملات معلم-دانش آموز و بهینه سازی فضاهای فیزیکی و مجازی یادگیری کمک کنند. روش تحقیق حاضر مبتنی بر مطالعه کتابخانه ای و تحلیل رویکردهای نوین آموزشی است. یافته ها نشان می دهد که پیاده سازی هوش مصنوعی می تواند شکاف بین سبک های یادگیری متفاوت و روش های تدریس سنتی را پر کرده و منجر به افزایش مشارکت، انگیزه و دستاوردهای تحصیلی شود. در نهایت، این مقاله به چالش های اخلاقی و نیاز به زیرساخت های مناسب برای تحقق این چشم انداز می پردازد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش دانش آموز محور ، شخصی سازی یادگیری ، همسوسازی آموزشی ، محیط یادگیری هوشمند ، فناوری آموزشی