ساخت چارچوبی برای یکپارچه سازی: نقش هوش مصنوعی در همسو سازی تدریس یادگیری و محیط های یادگیری دانش آموز محور

تحول دیجیتال در عصر حاضر، نظام های آموزشی را با فرصت ها و چالش های بی سابقه ای روبرو کرده است. هدف این پژوهش، ارائه یک چارچوب جامع برای یکپارچه سازی هوش مصنوعی در فرآیند آموزش است به گونه ای که تدریس، یادگیری و محیط های یادگیری دانش آموزمحور را همسو کند. با استفاده از رویکرد کیفی و مرور نظام مند منابع، این مقاله نشان می دهد که هوش مصنوعی می تواند از طریق شخصی سازی محتوا، ارائه بازخوردهای آنی و ایجاد محیط های تطبیقی، شکاف بین روش های سنتی تدریس و نیازهای فردی دانش آموزان را پر کند. یافته ها حاکی از آن است که یکپارچه سازی موفق هوش مصنوعی نیازمند بازنگری در نقش معلمان از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر یادگیری و همچنین ایجاد زیرساخت های فناوری مناسب است. این چارچوب پیشنهادی، راهکارهایی برای سیاست گذاران و مربیان فراهم می آورد تا بتوانند با بهره گیری از ظرفیت های هوش مصنوعی، اثربخشی آموزشی را ارتقا دهند و عدالت آموزشی را تضمین کنند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، یادگیری دانش آموزمحور ، یکپارچه سازی آموزشی ، همسوسازی تدریس و یادگیری ، محیط های یادگیری هوشمند.