بررسی تاثیر رابطه عاطفی بین معلم و دانش آموز بر کیفیت یادگیری در محیط های آموزشی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر رابطه عاطفی بین معلم و دانش آموز بر کیفیت یادگیری در محیط های آموزشی انجام شد. مسئله تحقیق از این واقعیت نشات می گیرد که کیفیت روابط انسانی در کلاس درس، عامل تعیین کننده ای در موفقیت تحصیلی و رشد روانی–اجتماعی دانش آموزان است، اما در بسیاری از محیط های آموزشی این بعد مغفول واقع شده است. اهداف پژوهش شامل یک هدف اصلی و پنج هدف فرعی بود که به شناسایی مولفه های رابطه عاطفی، بررسی اثر آن بر انگیزش تحصیلی، تعاملات اجتماعی، کاهش اضطراب و استرس، و ارائه راهکارهای تقویت این رابطه می پرداخت. روش تحقیق از نظر هدف، کاربردی و از حیث گردآوری داده ها، توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان مقطع متوسطه اول مدارس دولتی شهر … در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای و با فرمول کوکران حجم نمونه تعیین شد. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه رابطه معلم–دانش آموز (Pianta, ۱۹۹۴) و پرسشنامه کیفیت یادگیری محقق ساخته بود که روایی آن توسط خبرگان و پایایی آن با آلفای کرونباخ تایید شد. یافته ها نشان داد که رابطه عاطفی مثبت معلم–دانش آموز با افزایش انگیزش تحصیلی، ارتقاء تعاملات اجتماعی، کاهش اضطراب یادگیری و بهبود کلی کیفیت یادگیری ارتباط معناداری دارد. نتیجه گیری کلی بر لزوم سرمایه گذاری در بهبود مهارت های ارتباطی معلمان و ایجاد محیط های عاطفی حمایت گر تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

رابطه عاطفی معلم–دانش آموز ، کیفیت یادگیری ، انگیزش تحصیلی ، تعاملات اجتماعی ، اضطراب تحصیلی