جایگاه واقعی درس تربیت بدنی در نظام آموزش و پرورش: نگاهی از منظر اقتصاد سلامت و پیشگیری از بیماری های غیرواگیر

هدف این مقاله، بررسی جایگاه واقعی درس تربیت بدنی در نظام آموزش و پرورش ایران با تمرکز بر دو منظر اقتصاد سلامت و پیشگیری از بیماری های غیرواگیر است. بیماری های غیرواگیر مانند چاقی، دیابت نوع ۲، بیماری های قلبی-عروقی و برخی سرطان ها، به عنوان مهم ترین عوامل مرگ ومیر و ناتوانی در ایران شناخته می شوند و بار اقتصادی عظیمی بر نظام سلامت و جامعه تحمیل می کنند. از سوی دیگر، تربیت بدنی مدرسه ای به عنوان یک مداخله پایه، کم هزینه و مبتنی بر جمعیت، می تواند نقشی محوری در ارتقای فعالیت جسمانی منظم، ترویج سبک زندگی سالم و کاهش عوامل خطر این بیماری ها از دوران کودکی و نوجوانی ایفا کند. با این حال، شواهد نشان می دهد این درس در عمل با چالش های ساختاری جدی مانند کمبود ساعت آموزشی، نبود امکانات و تجهیزات مناسب، عدم ارزیابی اثربخش و کم توجهی به جنبه های تربیتی و سلامتی مواجه است. این مقاله با روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و با مرور نظام مند اسناد و پیشینه پژوهشی، استدلال می کند که ارتقای کیفی و کمی درس تربیت بدنی، نه یک هزینه، بلکه یک سرمایه گذاری ضروری در حوزه سلامت عمومی و توسعه انسانی است که می تواند با کاهش هزینه های مستقیم و غیرمستقیم مراقبت های سلامت، بازدهی اقتصادی و اجتماعی بالایی داشته باشد. در پایان، بر اساس یافته ها، پیشنهادهایی برای سیاستگذاری و برنامه ریزی ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

تربیت بدنی ، آموزش و پرورش ، اقتصاد سلامت ، پیشگیری ، بیماری های غیرواگیر ، فعالیت جسمانی ، سرمایه گذاری سلامت