تحول در پارادایم های یادگیری: واکاوی نقش رویکردهای نوین آموزشی در تعمیق فرایند یاددهی-یادگیری

نظام آموزش و پرورش به عنوان اصلی ترین نهاد متولی تربیت نیروی انسانی، با چالش گذار از روش های سنتی به رویکردهای نوین یادگیری مواجه است. هدف پژوهش حاضر، بررسی فرایند یادگیری و عوامل موثر بر آن با تاکید بر گذار از حافظه محوری به درک عمیق و تفکر انتقادی است. این مطالعه با روش توصیفی-تحلیلی و مرور نظام مند منابع کتابخانه ای انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که فرایند یادگیری متاثر از مولفه های شناختی، فراشناختی، هیجانی و محیطی است. همچنین رویکردهای سازنده گرایی و ارتباط گرایی، اثربخشی بیشتری نسبت به رفتارگرایی سنتی در تثبیت یادگیری دارند. نتایج حاکی از آن است که بهبود کیفیت یادگیری نیازمند تغییر نقش معلم از «انتقال دهنده دانش» به «تسهیل گر» و تغییر نقش دانش آموز به «جوینده فعال» است. در پایان، راهکارهایی جهت عملیاتی سازی یادگیری معنادار در مدارس ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش ، فرایند یادگیری ، روانشناسی تربیتی ، یادگیری فعال ، سازنده گرایی ، ارزشیابی توصیفی.