روش های ارزیابی عملکرد مبتنی بر بازی در دوره آموزش ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی روش های ارزیابی عملکرد مبتنی بر بازی در دوره آموزش ابتدایی با روش ترکیبی (کمی و کیفی) بر روی ۱۰۰ دانش آموز پایه های سوم تا پنجم مدارس دولتی تهران اجرا شد. نمونه به صورت تصادفی خوشه ای انتخاب و به دو گروه آزمایش (۵۰ نفر) و کنترل (۵۰ نفر) تخصیص یافت. برنامه مداخله شامل ۱۰ جلسه ۴۵ دقیقه ای بازی های آموزشی دیجیتال و غیر دیجیتال بود. نتایج تحلیل داده های کمی نشان داد که میانگین نمره عملکرد تحصیلی گروه آزمایش پس از مداخله به ۸۵/۲ ± ۶/۴ رسید، در حالی که در گروه کنترل ۷۰/۵ ± ۸/۱ بود t =۳۲.۴) .، df =۹۸ ، p <۰.۰۰۱ ، (Cohen’s d =۰.۸۵ تحلیل واریانس یک طرفه نیز تفاوت معنادار بین دو گروه را تایید کرد F =۴۵۰۱۲). ، (p < ۰.۰۰۱تحلیل های پس حوادثی توکی و اندازه گیری های مکرر پایداری نتایج را در پیگیری یک ماهه نشان داد.(p<۰.۰۱,F=۹۰.۸) در تحلیل کیفی، سه تم اصلی «افزایش انگیزه درونی»، «بهبود مهارت های شناختی و اجتماعی» و «چالش های فنی و فرهنگی» استخراج شد. یافته ها حاکی از آن است که ارزیابی مبتنی بر بازی می تواند به طور معناداری عملکرد تحصیلی، انگیزه و مهارت های چندگانه دانش آموزان ابتدایی را ارتقا دهد، هرچند نیازمند رفع موانع زیرساختی و فرهنگی است. این پژوهش بر لزوم بازنگری در شیوه های سنتی ارزیابی و حرکت به سوی رویکردهای پویا و بازی محور تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

ارزیابی مبتنی بر بازی ، بازی وارسازی ، آموزش ابتدایی ، عملکرد تحصیلی ، انگیزه یادگیری ، ارزیابی پویا