تاثیر بازی های دیجیتال بر توسعه مهارت های شناختی کودکان دوره ابتدایی

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر بازی های دیجیتال بر مهارت های شناختی کودکان دوره ابتدایی با رویکرد آمیخته اکتشافی متوالی بود. در مرحله کیفی، ۲۴ مصاحبه نیمه ساختاریافته با کودکان، والدین و معلمان انجام و با روش تحلیل تم پنج تم اصلی استخراج شد. در مرحله کمی، ۳۸۰ دانش آموز (۱۹۰ دختر و ۱۹۰ پسر) از مدارس شهر تهران با روش خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند و ابزارهای حافظه کاری n-back، توجه مداوم CPT-III، انعطاف پذیری شناختی Wisconsin، مهار پاسخ Go/No-Go، حل مسئله Tower of London و پرسشنامه محقق ساخته اجرا گردید. نتایج مدل معادلات ساختاری نشان داد که بازی های دیجیتال آموزشی با ضریب مسیر ۰.۶۳ تاثیر مستقیم و معنادار بر مهارت های شناختی دارد (p<۰/۰۰۱). مدت زمان استفاده روزانه نقش میانجی و نوع بازی نقش تعدیل کننده معنادار داشت. بازی های آموزشی۲.۸ برابر بیشتر از بازی های سرگرمی صرف موثر بودند و تفاوت جنسیتی معنادار مشاهده نشد. یافته های کیفی بر نقش حیاتی همراهی والد، چالش محتوای بومی و ضرورت نظارت تاکید داشت. نتایج حاکی از آن است که بازی دیجیتال در صورت مدیریت صحیح، ابزاری قدرتمند برای تقویت مهارت های شناختی کودکان است و پیشنهاد می شود سیاست های ملی تولید محتوای بومی و آموزش سواد دیجیتال والدین و معلمان تدوین گردد.

کلیدواژه ها:

بازی های دیجیتال ، مهارت های شناختی ، کارکردهای اجرایی ، کودکان دوره ابتدایی ، رویکرد آمیخته ، همراهی والد ، محتوای بومی