بررسی نقش میانجی مهارت های اجتماعی در رابطه بین عزت نفس و سازگاری اجتماعی در دانشجویان

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی مهارت های اجتماعی در رابطه بین عزت نفس و سازگاری اجتماعی دانشجویان بود. این پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی و در چارچوب تحلیل مسیر انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان مقطع کارشناسی دانشگاه/دانشکده الهیه در نیم سال مهر ۱۴۰۴ بود که از میان آنان ۱۲۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل مقیاس عزت نفس روزنبرگ، پرسشنامه مهارت های اجتماعی (ریجیو/ماتسون) و مقیاس سازگاری اجتماعی دانشجویان بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون، رگرسیون سلسله مراتبی و آزمون بوت استرپ برای بررسی اثر میانجی تحلیل شدند. نتایج نشان داد بین عزت نفس و سازگاری اجتماعی (r = ۰. ۴۴)، عزت نفس و مهارت های اجتماعی (r = ۰. ۴۹) و مهارت های اجتماعی و سازگاری اجتماعی (r = ۰. ۶۱) روابط مثبت و معناداری وجود دارد (p < ۰. ۰۰۱). همچنین نتایج تحلیل میانجی گری نشان داد با ورود مهارت های اجتماعی به مدل، اثر مستقیم عزت نفس بر سازگاری اجتماعی کاهش یافته اما همچنان معنادار باقی مانده است که بیانگر نقش میانجی جزئی مهارت های اجتماعی است. نتایج آزمون بوت استرپ نیز معناداری اثر غیرمستقیم عزت نفس بر سازگاری اجتماعی از طریق مهارت های اجتماعی را تایید کرد. بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که عزت نفس علاوه بر اثر مستقیم، از طریق تقویت مهارت های اجتماعی به بهبود سازگاری اجتماعی دانشجویان کمک می کند. بنابراین، طراحی و اجرای مداخلات آموزشی و روان شناختی با تمرکز بر ارتقای عزت نفس و آموزش مهارت های اجتماعی می تواند نقش موثری در افزایش سازگاری اجتماعی دانشجویان در محیط های دانشگاهی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

مهارت های اجتماعی ، سازگاری اجتماعی ، دانشجویان