نقش امامت و امر به معروف و نهی از منکر در جامعه اسلامی (بازخوانی وقایع سال ۶۱ ه.ق تا ۶۴ه.ق)

در عاشوراپژوهی دو رکن مهم و اساسی دین اسلام، یعنی امامت و امر به معروف و نهی از منکر مورد توجه است. یزید به عنوان خلیفه معاصر امام حسین، این دو فریضه را مانع پیشبرد اهداف خویش می دانست؛ زیرا ضمانت اجرایی در اصول دین به امامت و قوام شریعت بر پایه امر به معروف و نهی از منکر استوار است. براین اساس، یزید در آغاز حکومت به بهانه بیعت، نقشه حذف امامت را از جامعه اسلامی طراحی نمود. حادثه عاشورا به مثابه نماد امامت است. یزید به ظاهر توانست با حذف و انزوای امامت، سپس با ایجاد خفقان شدید، امر به معروف و نهی از منکر را تضعیف نماید. سپس به سراغ گام دوم، یعنی حذف آثار و احکام اسلامی و هتک حرمت نبوی برود؛ از این رو فاجعه حره را که به مثابه نماد نبوت است، رقم بزند. در نهایت به سراغ هدف غایی خود، یعنی حذف اسلام و باور های توحید رفت؛ زیرا هتک حرمت مکه به مثابه نماد توحید است. اثرگذاری حکومت سه ساله یزید چنان شد که حاکمان جائر توانستند ائمه را از آغاز امامت امام سجاد تا شروع غیبت صغری در انزوا و حاشیه نگه دارند و خود در قدرت بمانند.

کلیدواژه ها:

آتش زدن مکه ، امامت ، امر به معروف و نهی از منکر ، فاجعه حره ، عاشوراپژوهی ، واقعه کربلا