بررسی تاثیر حمایت تحصیلی خانواده بر احساس خودکارآمدی، انگیزش پیشرفت و پیشرفت پایدار دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر حمایت تحصیلی خانواده بر احساس خودکارآمدی، انگیزش پیشرفت و پیشرفت پایدار دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دوره ابتدایی مدارس دولتی شهر دره شهر در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۳ بود که تعداد آن ها به طور تقریبی ۱۸۰۰ نفر برآورد شد. بر اساس جدول کرجسی و مورگان، حجم نمونه ۳۲۰ نفر تعیین گردید که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه حمایت تحصیلی خانواده هیل و تایسون (۲۰۰۹)، پرسشنامه احساس خودکارآمدی تحصیلی بندورا (۱۹۹۷)، پرسشنامه انگیزش پیشرفت هرمنس (۱۹۷۰) و پرسشنامه پیشرفت تحصیلی پایدار وانگ و همکاران (۲۰۱۱) بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی و از طریق آزمون های ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد حمایت تحصیلی خانواده تاثیر معنادار و مثبتی بر احساس خودکارآمدی دانش آموزان دارد (p<۰.۰۱, β=۰.۴۸) و همچنین تاثیر معناداری بر انگیزش پیشرفت (p<۰.۰۱, β=۰.۵۲) و پیشرفت پایدار دانش آموزان (p<۰.۰۱, β=۰.۴۵) نشان داد. افزون بر این، نتایج رگرسیون چندگانه حاکی از آن بود که حمایت تحصیلی خانواده قادر است بخش قابل توجهی از واریانس ترکیبی احساس خودکارآمدی، انگیزش پیشرفت و پیشرفت پایدار دانش آموزان را تبیین کند (p<۰.۰۱). یافته های پژوهش نشان می دهد که حمایت تحصیلی خانواده به عنوان یکی از عوامل مهم محیطی، نقش اساسی در تقویت باورهای توانمندی تحصیلی، افزایش انگیزش برای پیشرفت و ایجاد مسیر پیشرفت تحصیلی پایدار در دانش آموزان دوره ابتدایی ایفا می کند و توجه به آن می تواند در طراحی برنامه های آموزشی و تربیتی مدرسه محور و خانواده محور مورد تاکید قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

حمایت تحصیلی خانواده ، احساس خودکارآمدی ، انگیزش پیشرفت ، پیشرفت پایدار