کاربرد آموزش ترکیبی (حضوری–مجازی) از دیدگاه معلمان متوسطه

تحولات شتابان فناوری های دیجیتال و گسترش زیرساخت های ارتباطی در دهه های اخیر، نظام های آموزشی را با ضرورت بازاندیشی در شیوه های سنتی آموزش مواجه ساخته است. در این میان، **آموزش ترکیبی (حضوری–مجازی)** به عنوان رویکردی نوین و انعطاف پذیر، جایگاه ویژه ای در سیاست گذاری ها و برنامه ریزی های آموزشی به ویژه در دوره متوسطه یافته است. آموزش ترکیبی با تلفیق هدفمند آموزش حضوری و محیط های یادگیری مجازی، امکان بهره گیری هم زمان از تعامل چهره به چهره و ظرفیت های فناوری محور را فراهم می کند و می تواند به ارتقای کیفیت یاددهی–یادگیری، افزایش مشارکت فراگیران و پاسخ گویی به تفاوت های فردی دانش آموزان منجر شود. با این حال، موفقیت این رویکرد تا حد زیادی وابسته به نگرش، آمادگی حرفه ای و تجربه عملی معلمان به عنوان کنشگران اصلی فرایند آموزش است. یافته ها همچنین حاکی از آن است که نگرش معلمان نسبت به آموزش ترکیبی به شدت تحت تاثیر حمایت مدیریتی مدرسه، سیاست های آموزشی، دسترسی به دوره های توانمندسازی حرفه ای و تجربیات پیشین آنان در استفاده از فناوری های آموزشی قرار دارد. بر این اساس، توسعه آموزش ترکیبی در دوره متوسطه مستلزم اتخاذ رویکردی نظام مند، سرمایه گذاری هدفمند در زیرساخت ها، بازطراحی برنامه های درسی و ارتقای شایستگی های حرفه ای معلمان است. این پژوهش می کوشد با ارائه تصویری جامع از دیدگاه های معلمان، زمینه را برای تصمیم گیری های آگاهانه تر در سطح سیاست گذاری و اجرا فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

آموزش ترکیبی ، آموزش حضوری–مجازی ، معلمان دوره متوسطه ، فناوری های آموزشی ، یاددهی–یادگیری.