کاهش بی انگیزگی تحصیلی دانش آموزان با استفاده از راهبردهای نوین

بی انگیزگی تحصیلی دانش آموزان یکی از چالش های اساسی نظام های آموزشی معاصر است که پیامدهای منفی گسترده ای بر پیشرفت تحصیلی، سلامت روانی، مشارکت آموزشی و در نهایت سرمایه انسانی جوامع بر جای می گذارد. پژوهش های متعدد نشان می دهند که بی انگیزگی تحصیلی نه تنها ناشی از عوامل فردی همچون ویژگی های شخصیتی و هیجانی دانش آموزان است، بلکه به طور عمیق تحت تاثیر ساختارهای آموزشی، شیوه های تدریس سنتی، سبک های رهبری آموزشی، فضای مدرسه و میزان بهره گیری از راهبردهای نوین یاددهی–یادگیری قرار دارد (دسی و رایان، ۲۰۱۷). در این میان، تحولات فناورانه و ظهور رویکردهای نوین آموزشی، فرصت های تازه ای را برای بازاندیشی در شیوه های افزایش انگیزش تحصیلی فراهم کرده است. یافته های این مقاله همچنین حاکی از آن است که نقش معلمان و رهبران آموزشی در طراحی محیط های یادگیری انگیزشی، تسهیل گر و فناورانه، نقشی کلیدی و تعیین کننده است. به بیان دیگر، راهبردهای نوین زمانی بیشترین اثربخشی را دارند که در چارچوب یک رویکرد کل نگر مدیریتی و با توجه به زمینه های فرهنگی، اجتماعی و روان شناختی دانش آموزان به کار گرفته شوند. در پایان، مقاله بر ضرورت توانمندسازی حرفه ای معلمان، بازنگری در برنامه های درسی و سیاست گذاری هوشمندانه آموزشی به منظور کاهش پایدار بی انگیزگی تحصیلی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

بی انگیزگی تحصیلی ، انگیزش یادگیری ، راهبردهای نوین آموزشی ، رهبری آموزشی ، فناوری های نوین آموزشی ، دانش آموزان