فراتر از ابزار: بازتعریف چارچوب TPACK از طریق لنز پداگوژی اصیل

این مقاله به نقد کاربرد سطحی چارچوب “دانش فنی پداگوژیک محتوا” (TPACK) در نظام های آموزشی و ارائه یک بازتعریف مفهومی تحت عنوان “تیپک اصیل” می پردازد. مسئله اصلی این است که چارچوب TPACK، که برای تبیین دانش مورد نیاز معلمان جهت ادغام موثر فناوری طراحی شده، در عمل اغلب به یک چک لیست فنی برای استفاده از ابزارها تقلیل یافته و منجر به “جایگزینی دیجیتال” به جای “تحول پداگوژیک” شده است. در این رویکرد، فناوری صرفا ابزاری برای ارائه محتوای سنتی به شیوه ای جدید است، نه بستری برای خلق تجارب یادگیری اصیل. این پژوهش با روش شناسی مروری-تحلیلی و سنتز مفهومی، استدلال می کند که یک ادغام اثربخش فناوری، باید از “پداگوژی اصیل” نشات بگیرد. یافته ها نشان می دهد که “تیپک اصیل” یک چارچوب جدید نیست، بلکه یک تغییر جهت بنیادین در نقطه شروع است: به جای پرسش “چه ابزاری را می توانم استفاده کنم؟”، پرسش محوری این است که “چه تجربه یادگیری معنادار و مسئله محوری می خواهم خلق کنم و کدام فناوری به بهترین شکل از این هدف پداگوژیک پشتیبانی می کند؟”. در نهایت نتیجه گیری می شود که برنامه های تربیت معلم باید از آموزش ابزارمحور فاصله گرفته و بر پرورش توانایی “طراحی آموزشی مبتنی بر حل مسئله” با استفاده استراتژیک از فناوری متمرکز شوند.

کلیدواژه ها:

تیپک (TPACK) ، پداگوژی اصیل ، ادغام فناوری ، دانش فنی پداگوژیک محتوا ، یادگیری مسئله محور ، تحول پداگوژیک ، تربیت معلم.