تدریس اثربخش اصیل: از انتقال اطلاعات تا معماری تجارب یادگیری معنادار

این مقاله به تحلیل ماهیت، ابعاد و الزامات “تدریس اثربخش اصیل” به عنوان رویکرد پداگوژیک محوری برای تحقق اهداف تعلیم و تربیت در قرن بیست و یکم می پردازد. رویکردهای سنتی تدریس که بر محوریت معلم و انتقال یک سویه دانش استوارند، در پرورش شایستگی های کلیدی نظیر تفکر انتقادی، حل مسئله و خلاقیت ناتوان بوده اند. مسئله اصلی این پژوهش، شکاف عمیق میان اهداف متعالی آموزشی و شیوه های تدریس رایج در کلاس های درس است. این مقاله با اتخاذ روش مروری-تحلیلی، استدلال می کند که تدریس اصیل یک مجموعه از تکنیک ها نیست، بلکه یک تحول بنیادین در فلسفه و هویت حرفه ای معلم است. یافته های حاصل از مرور ادبیات، چهار رکن اساسی تدریس اثربخش اصیل را برجسته می سازد: ۱) معلم به مثابه معمار تجارب یادگیری، ۲) معلم به مثابه تسهیل گر فرآیندهای شناختی، ۳) معلم به مثابه ارزیاب و ارائه دهنده بازخورد سازنده، و ۴) معلم به مثابه یادگیرنده راهبر و الگوی کنجکاوی. نتیجه گیری می شود که گذار به تدریس اصیل، نیازمند بازنگری در برنامه های تربیت معلم، ایجاد فرهنگ سازمانی حمایتی در مدارس و تغییر در نظام های ارزشیابی است. در انتها، پیشنهادات کاربردی مشخصی برای معلمان، مدیران و سیاست گذاران به منظور نهادینه سازی این رویکرد ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

تدریس اصیل ، یادگیری معنادار ، پداگوژی مسئله محور ، نقش معلم ، یادگیری فعال ، طراحی معکوس ، شایستگی های کلیدی.