نقش خودارزیابی توصیفی در پرورش مهارت های خودتنظیمی دانش آموزان دوره ابتدایی

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش خودارزیابی توصیفی در پرورش مهارت های خودتنظیمی دانش آموزان دوره ابتدایی بود. روش پژوهش آمیخته با طرح اکتشافی متوالی بود. در بخش کیفی، ۲۲ معلم و ۲۸ دانش آموز به روش هدفمند و در بخش کمی، ۳۸۰ دانش آموز و ۱۶۰ معلم به روش خوشه ای چندمرحله ای و تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل مصاحبه نیمه ساختاریافته، مشاهده مشارکتی، پرسشنامه خودتنظیمی بوفارد (ترجمه کدیور و همکاران، ۱۳۹۴) و پرسشنامه محقق ساخته میزان اجرای خودارزیابی توصیفی بود. تحلیل داده های کیفی با روش تحلیل تماتیک و داده های کمی با آزمون های تی مستقل، همبستگی پیرسون و مدل یابی معادلات ساختاری انجام شد. یافته ها نشان داد بین میزان اجرای خودارزیابی توصیفی و مهارت های خودتنظیمی رابطه مثبت و معنادار (r=۰.۶۸, p<۰.۰۰۱) وجود دارد و دانش آموزان مدارسی که خودارزیابی توصیفی در آن ها به صورت منظم اجرا می شود، خودتنظیمی بالاتری دارند (t=۶.۸۳, p<۰.۰۰۱). چهار تم اصلی شفافیت معیارها، آموزش صریح، فضای امن روان شناختی و مدیریت زمان استخراج شد. نتیجه گیری کلی پژوهش حاکی از آن است که خودارزیابی توصیفی در صورت اجرای اصیل و منظم، ابزاری موثر در پرورش یادگیرنده خودتنظیم است و نیازمند تقویت آموزش معلمان و تامین ابزارهای بومی می باشد.

کلیدواژه ها:

خودارزیابی توصیفی ، خودتنظیمی یادگیری ، ارزشیابی برای یادگیری ، دوره ابتدایی ، آموزش معلمان