معماری در دوران پساهمه گیری: بازنگری بر سازگاری های جهانی در طراحی فضاهای عمومی

اپیدمیکووید-۱۹(کرونا)،درتاریخ طراحی و بهره برداری از ساختمانهای عمومی،نقطه عطفی به شمار میرودوسبب شدمعماران و شهرسازان به تفکر مجدد در اصول و هنجارهای متداول معماری توجه کنند. این تحقیقبه بررسی سازگاری های جهان شمول در طراحی فضاهای عمومیمی پردازدکه عکس العمل به چنین پاندمی می-باشند. تمرکز اصلی ما لذ نحولات اساسی در سازماندهی فضایی،بهبودمقررات بهداشتی و ایمنی،و ادغامگسترده تر فناوریهای هوشمند است. باتوجه به پژوهش های موردی ازقاره آمریکای شمالی،اروپا و قاره آسیا،این مقاله اهمیت فراوان انعطاف پذیری،طراحی پودمانی و ثبات در راهکارهای معماری دوره پساهمه گیری رایادآوری میکند. افزون بر این،نقش رو به گسترش فناوری های پیشرفته همانندهوش مصنوعی،اتوماسیون وطراحی را در ارتقای تجربه کاربری و تضمین سلامت و ایمنی محیط ها،موردپژوهش دقیق قرار میدهد. درنهایت،این بررسی با کاوشی درخصوص پیامدهای درازمدت بر رویکردمعماری آتی و مشخص سازی کاستی هایموجود در تحقیقات کنونی پایان می یابدو گستره هایی را برای پژوهش های بیشتر در حوزه همواره در حالتکامل معماری پساپاندمی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

معماری پسا-همه گیر ، بناهای عمومی ، سازگاری های طراحی ، سلامت و ایمنی ، فناوری های هوشمند