تاثیر برنامه های آموزش مهارت های زندگی بر خودکارآمدی و تاب آوری دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر برنامه های آموزش مهارت های زندگی بر خودکارآمدی و تاب آوری دانش آموزان است. مهارت های زندگی به عنوان مجموعه ای از توانایی های روانی–اجتماعی، نقش مهمی در ارتقای سلامت روان، سازگاری اجتماعی و موفقیت تحصیلی دانش آموزان ایفا می کنند. این پژوهش با روش توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مرور مطالعات نظری و پژوهشی داخلی و خارجی انجام شده است. نتایج نشان می دهد که اجرای برنامه های آموزش مهارت های زندگی، از طریق تقویت مهارت هایی نظیر حل مسئله، تصمیم گیری، مدیریت هیجان و ارتباط موثر، موجب افزایش خودکارآمدی و ارتقای سطح تاب آوری دانش آموزان می شود. این برنامه ها دانش آموزان را برای مواجهه موثر با فشارهای تحصیلی، اجتماعی و هیجانی توانمند ساخته و زمینه ساز رشد همه جانبه آنان می گردد. یافته ها بر ضرورت گنجاندن آموزش مهارت های زندگی در برنامه های رسمی مدارس تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، خودکارآمدی ، تاب آوری ، دانش آموزان ، آموزش مدرسه محور