مقایسه اثربخشی روش تدریس مشارکتی و بدیعه پردازی در اهمال کاری و انگیزش تحصیلی در دانش آموزان دوره دوم ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی روش تدریس مشارکتی و بدیعه پردازی در اهمال کاری و انگیزش تحصیلی در دانش آموزان دوره دوم ابتدایی انجام شد. روش پژوهش شبه آزمایشی پیش آزمون-پس آزمون و به کارگیری گروه آزمایش بود. جامعه ی مورد مطالعه از کلیه ی دانش آموزان دوره دوم ابتدایی شهر تشکیل می شود که تعداد ۶۹۰ نفر دانش آموز بود. نمونه ی پژوهش متشکل از ۴۵ دانش آموزان دوره دوم ابتدایی شهر فردوس است که به سه گروه ۱۵ نفره (۱۵ نفر تحت آموزش بدیعه پردازی و ۱۵ نفر تحت آموزش مشارکتی و ۱۵ نفر آموزش سنتی) انتخاب می شوند. روش نمونه گیری خوشه ای تک مرحله ای می باشد. ابزار پژوهش پرسشنامه اهمال کاری سولومون و راثبلوم (۱۹۸۴)، پرسشنامه انگیزش تحصیلی هارتر (۲۰۰۵) بود. روش تجزیه و تحلیل داده ها نیز تحلیل کواریانس تک متغیره و چند متغیره با نرم افزار spss نسخه ۲۷ بود. نتایج پژوهش نشان داد که بین اثربخشی روش تدریس مشارکتی و بدیعه پردازی در اهمال کاری و انگیزش تحصیلی در دانش آموزان دوره دوم ابتدایی تفاوت معنی داری وجود دارد(p<۰/۰۱). همچنین روش تدریس مشارکتی بر اهمال کاری و انگیزش تحصیلی در دانش آموزان دوره دوم ابتدایی موثر است(p<۰/۰۱). در نهایت روش تدریس بدیعه پردازی بر اهمال کاری و انگیزش تحصیلی در دانش آموزان دوره دوم ابتدایی موثر است(p<۰/۰۱). می توان نتیجه گیری کرد که روش تدریس مشارکتی و بدیعه پردازی می تواند بر کاهش اهمال کاری و افزایش انگیزش تحصیلی در دانش آموزان دوره دوم ابتدایی تاثیر دارد.

کلیدواژه ها:

انگیزش تحصیلی ، اهمال کاری ، تدریس مشارکتی ، تدریس بدیعه پردازی