بررسی و تحلیل رابطه متقابل بین سیاست های ارزیابی ملی و روش های تدریس خلاق در کلاس درس

این پژوهش با هدف بررسی و تحلیل رابطه متقابل بین سیاست های ارزیابی ملی و روش های تدریس خلاق در کلاس درس انجام شده است. در شرایطی که نظام های آموزشی جهانی بر ضرورت پرورش خلاقیت تاکید دارند، سیاست های ارزیابی متمرکز می توانند به عاملی بازدارنده در این مسیر تبدیل شوند. روش تحقیق حاضر از نوع آمیخته (ترکیبی) با طرح اکتشافی متوالی بود. در فاز کیفی از طریق مصاحبه نیمه ساختاریافته با ۲۴ معلم و تحلیل اسناد سیاستی، داده ها جمع آوری و با روش تحلیل مضمون بررسی شدند. در فاز کمی نیز پرسشنامه ای محقق ساخته بین ۳۸۵ معلم از استان های منتخب توزیع و داده ها با آمار توصیفی و استنباطی تحلیل گردیدند. یافته ها نشان داد سیاست ارزیابی کنونی در ایران، با ایجاد «سلطه منطق کمی و آزمون محوری»، تاثیری قوی و عمدتا محدودکننده بر گسترش تدریس خلاق دارد. در مواجهه با این فشار ساختاری، معلمان راهبردهای انطباقی متفاوتی مانند «تلفیق گزینشی» و «ابتکار عمل محدود» را به کار می گیرند که در سه الگوی غالب «تقابل و تعارض آشکار»، «هم زیستی موازی» و «هم زیستی تلفیقی» متجلی می شود. تحلیل رابطه متقابل حاکی از آن است که این رابطه وابسته به بافت بوده و در شرایط فعلی، سیاست ارزیابی بیشتر به مثابه یک قید ساختاری عمل می کند؛ هرچند ظرفیت های نهفته در معلمان به عنوان عاملان تغییر، امکان بازتعریف این رابطه در صورت اصلاح سیاست ها را نشان می دهد. در پایان، پیشنهادهایی کاربردی در سطوح سیاست گذاری ملی و مدیریت مدرسه ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

سیاست ارزیابی ملی ، تدریس خلاق ، رابطه متقابل ، روش تحقیق آمیخته ، آزمون های متمرکز ، راهبردهای انطباقی معلمان.