از آموزش به یادگیری؛ تقویت تاب آوری و خودکارآمدی به عنوان شرط های یادگیری مستمر

پژوهش حاضر با هدف بازاندیشی در مفهوم یادگیری به عنوان فرآیندی دائمی، پویا و بدون مرز در جهان متغیر و با تمرکز بر تقویت تاب آوری و خودکارآمدی به عنوان شرط های یادگیری مستمر انجام شده است. جهانی شدن، تحولات فناورانه و گسترش رسانه های دیجیتال نظام های آموزشی را با چالش های تازه ای روبه رو کرده اند؛ از این رو ضروری است یادگیری از نگاه سنتی آموزش محور فاصله گرفته و به عنوان تجربه ای مادام العمر و چندبعدی مورد توجه قرار گیرد.روش تحقیق توصیفی–تحلیلی و با رویکرد ترکیبی (کمی و کیفی) طراحی شد. جامعه آماری شامل دانش آموزان دوره متوسطه شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ بود که با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، ۳۰۰ نفر انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه استاندارد در زمینه هویت فرهنگی، شایستگی های جهانی، عدالت آموزشی، آزادی یادگیرنده و نقش معلم بود و داده ها با استفاده از مدل معادلات ساختاری (SEM) و تحلیل محتوای کیفی بررسی شدند.نتایج نشان داد که نقش معلم و عدالت آموزشی بیشترین تاثیر را بر یادگیری مستمر در جهان متغیر دارند و تاب آوری و خودکارآمدی یادگیرندگان از طریق تقویت این عوامل قابل تحقق است. یافته های کیفی نیز بر ضرورت حفظ هویت فرهنگی، تقویت شایستگی های جهانی و بازتعریف جایگاه معلم به عنوان میانجی فرهنگی تاکید کردند.در مجموع، پژوهش حاضر نتیجه می گیرد که یادگیری در جهان متغیر نیازمند نگرشی تازه است؛ نگرشی که همزمان به حفظ ارزش های بومی و فرهنگی و آمادگی برای تعامل جهانی توجه کند و زمینه ساز پرورش شهروندانی جهانی با هویت فرهنگی ریشه دار باشد.

کلیدواژه ها:

یادگیری مستمر ، تاب آوری ، خودکارآمدی ، هویت فرهنگی ، شایستگی های جهانی ، عدالت آموزشی ، آزادی یادگیرنده ، نقش معلم