بررسی مقایسه ای اثر استفاده از فناوری هوش مصنوعی و روش تدریس سنتی بر رضایت شغلی و توانایی حل مساله معلمان منطقه ۱۴ تهران

هدف این پژوهش بررسی اثر استفاده از فناوری هوش مصنوعی در مقایسه با روش تدریس سنتی بر رضایت شغلی و توانایی حل مسئله معلمان مدارس منطقه ۱۴ تهران بود. پژوهش حاضر از نوع مقایسه ای-توصیفی بوده و جامعه آماری شامل تمامی معلمان منطقه ۱۴ تهران به تعداد ۶۴۰۰ نفر بود. نمونه پژوهش به روش تصادفی ساده انتخاب شد و شامل ۳۰۰ معلم (۱۵۰ زن و ۱۵۰ مرد) بود. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه رضایت شغلی و توانایی حل مسئله بود و داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. تحلیل داده ها در دو سطح انجام شد: آمار توصیفی شامل میانگین، انحراف معیار و توزیع درصدی و آمار استنباطی شامل آزمون t مستقل، تحلیل واریانس یک طرفه (ANOVA) و ضریب همبستگی پیرسون برای بررسی تفاوت ها و روابط بین متغیرها. یافته ها نشان داد که میانگین رضایت شغلی معلمان درگروه هوش مصنوعی۷۸.۶ و در گروه سنتی ۶۲.۳ بود که تفاوت معنادار آماری داشت (t=۱۱.۵۴, p<۰.۰۰۱). همچنین میانگین توانایی حل مسئله درگروه هوش مصنوعی۸۰.۲ و درگروه سنتی۶۱.۵ بود وتفاوت آماری معناداری مشاهده شد (t=۱۲.۳۷, p<۰.۰۰۱). تحلیل واریانس نشان داد که پایه تحصیلی معلمان بر رضایت شغلی و توانایی حل مسئله اثر معنادار دارد(F=۷.۴۵وp<۰.۰۰۱)، ولی جنسیت تاثیر معناداری بر این متغیرها نداشت (p>۰.۰۵). همچنین بین رضایت شغلی و توانایی حل مسئله همبستگی مثبت و قوی مشاهده شد (r=۰.۷۸, p<۰.۰۰۱). نتایج این پژوهش نشان می دهد که استفاده از فناوری هوش مصنوعی در فرآیند آموزش موجب افزایش رضایت شغلی و توانایی حل مسئله معلمان می شود و می تواند در ارتقا عملکردحرفه ای و انگیزه شغلی آنان موثر باشد. یافته ها با مطالعات گارسیا(۲۰۲۱)، براون(۲۰۲۲) و هریس(۲۰۲۱) همسو بوده و تفاوت های جزئی با پژوهش کلارک(۲۰۲۰) درصورت عدم آموزش کافی معلمان نیز موردتوجه قرار گرفت.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، تدریس سنتی ، رضایت شغلی ، توانایی حل مسئله ، معلمان ، منطقه ۱۴ تهران