تاثیر محیط های یادگیری تلفیقی بر توسعه خودتنظیمی در دانش آموز

یادگیری خودتنظیمی، به عنوان عاملی کلیدی در موفقیت تحصیلی و یادگیری مادام العمر، در کانون توجه نظام های آموزشی نوین قرار دارد. از سوی دیگر، محیط های یادگیری تلفیقی با ترکیب هوشمندانه فضای حضوری و مجازی، به یک پارادایم آموزشی رایج تبدیل شده اند. این مطالعه مروری با هدف تحلیل تاثیر محیط های یادگیری تلفیقی بر توسعه مهارت های خودتنظیمی در دانش آموزان و شناسایی سازوکارهای این تاثیر انجام شده است. روش پژوهش، روش کتابخانه ای-اسنادی از نوع مرور تحلیلی است و با جستجوی نظام مند در پایگاه های اطلاعاتی معتبر و تحلیل محتوای کیفی مقالات منتخب در بازه زمانی ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۴ پیش رفته است. یافته های تحقیق حاکی از آن است که محیط های تلفیقی از طریق فراهم آوری انعطاف پذیری زمانی و مکانی، امکان دسترسی به منابع یادگیری متنوع و چندرسانه ای، تقویت تعاملات غیرهمزمان و بازخورد مستمر، و تفویض کنترل بیشتر بر فرآیند یادگیری به دانش آموز، بستری مساعد برای تمرین و ارتقای مولفه های خودتنظیمی فراهم می کنند. این مولفه ها شامل مهارت های برنامه ریزی، هدف گذاری، خودکنترلی، خودارزیابی و مدیریت انگیزش می شوند. با این حال، موفقیت این محیط ها مشروط به طراحی دقیق آموزشی، حمایت و راهنمایی فعال معلم، و آموزش صریح مهارت های فراشناختی به دانش آموزان است. در غیر این صورت، چالش هایی مانند سردرگمی، بار شناختی اضافی و وابستگی ممکن است رخ دهد. در نتیجه، می توان ادعا کرد که یادگیری تلفیقی به طور بالقوه ظرفیت بالایی برای پرورش یادگیرندگان خودتنظیم دارد، مشروط بر آنکه به صورت هدفمند و با پشتیبانی مناسب پیاده سازی شود.

کلیدواژه ها:

یادگیری تلفیقی ، یادگیری خودتنظیمی ، دانش آموزان ، محیط یادگیری ، مرور تحلیلی.