بررسی تاثیر سبک های یادگیری و هوش هیجانی برخودتنظیمی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان با نیازهای ویژه متوسطه اول شهر اصفهان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر سبک های یادگیری و هوش هیجانی بر خودتنظیمی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان با نیازهای ویژه دوره متوسطه اول شهر اصفهان انجام شد. اهمیت این مطالعه از آن جهت است که شناخت عوامل موثر بر خودتنظیمی و پیشرفت تحصیلی می تواند راهگشای برنامه ریزی های آموزشی و مداخلات تربیتی مناسب برای دانش آموزان با نیازهای ویژه باشد.روش پژوهش از نوع همبستگی و رگرسیون چندمتغیره بود. جامعه آماری پژوهش شامل ۵۰۰ معلم مدارس استثنایی شهر اصفهان و نمونه ای به حجم ۱۲۰ معلم (۶۰ نفر معلم زن و ۶۰ نفر معلم مرد) به روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه سبک های یادگیری، پرسشنامه هوش هیجانی و پرسشنامه خودتنظیمی و پیشرفت تحصیلی بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ مورد تحلیل آماری قرار گرفتند و از آمار توصیفی، همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیره برای آزمون فرضیه ها استفاده شد. یافته های پژوهش نشان دادند که بین سبک های یادگیری و خودتنظیمی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری (r = ۰/۶۱, p < ۰/۰۰۱) وجود دارد. همچنین، یافته های پژوهش هوش هیجانی با خودتنظیمی ضریب همبستگی r = ۰/۶۸ و p < ۰/۰۰۱ نشان داد که نقش معناداری دارد. نتایج تحلیل رگرسیون چندمتغیره بیانگر آن بود که سبک های یادگیری و هوش هیجانی به طور همزمان ۵۶ درصد از واریانس پیشرفت تحصیلی دانش آموزان را تبیین می کنند (R² = ۰/۵۶) و مدل ها از نظر آماری معنادار بودند (F = ۷۶/۱۸, p < ۰/۰۰۱ برای متغیر پژوهش با عنوان پیشرفت تحصیلی؛ F = ۹۲/۳۴, p < ۰/۰۰۱ برای خودتنظیمی).بر اساس این نتایج، می توان نتیجه گرفت که سبک های یادگیری و هوش هیجانی نقش تعیین کننده ای در ارتقای خودتنظیمی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان با نیازهای ویژه دارند و برنامه ریزی آموزشی و مداخلات تربیتی باید متناسب با این عوامل طراحی شود تا اثرگذاری بیشتری در بهبود عملکرد تحصیلی و توانمندی های رفتاری دانش آموزان حاصل گردد.

کلیدواژه ها:

سبک های یادگیری ، هوش هیجانی ، خودتنظیمی ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان با نیازهای ویژه