تاثیر برنامه های آموزشی–مشاوره ای مدرسه بر کاهش اضطراب اجتماعی و بهبود تعاملات کلاسی دانش آموزان ابتدایی

اضطراب اجتماعی در کودکان ابتدایی یکی از موانع اصلی یادگیری و تعامل موثر در کلاس است که می تواند بر پیشرفت تحصیلی و روابط بین فردی آن ها تاثیر منفی بگذارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر برنامه های آموزشی–مشاوره ای مدرسه بر کاهش اضطراب اجتماعی و بهبود تعاملات کلاسی دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شد. روش تحقیق از نوع نیمه تجربی و با طرح پیش آزمون و پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان پایه های سوم تا پنجم مدارس ابتدایی بود که به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه اضطراب اجتماعی و مشاهده رفتارهای تعاملی در کلاس بود. برنامه آموزشی–مشاوره ای شامل جلسات گروهی آموزشی مهارت های اجتماعی، مدیریت هیجان، تکنیک های کاهش اضطراب و تمرین های عملی مشارکتی طراحی شد. جلسات به مدت ۸ هفته و هر هفته یک جلسه ۹۰ دقیقه ای برگزار گردید. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های آماری کوواریانس و تحلیل واریانس انجام شد. نتایج نشان داد که دانش آموزانی که در برنامه شرکت کردند، کاهش معنی دار اضطراب اجتماعی را تجربه کردند. همچنین تعاملات کلاسی این گروه نسبت به گروه کنترل بهبود یافت و رفتارهای مشارکتی، بیان نظرات و ارتباط با همسالان افزایش یافت. یافته ها حاکی از آن است که مداخلات آموزشی–مشاوره ای مدرسه می تواند نقش موثری در ارتقای سلامت روانی و توانمندسازی اجتماعی کودکان داشته باشد. این نتایج اهمیت آموزش مهارت های اجتماعی و مدیریت اضطراب را در محیط مدرسه برجسته می کند. برنامه های مشابه می توانند به کاهش مشکلات رفتاری و افزایش انگیزه تحصیلی کمک کنند. علاوه بر این، آموزش معلمان برای اجرای موثر این برنامه ها توصیه می شود. مداخلات پیشگیرانه در سنین ابتدایی زمینه ساز رشد شخصیتی و تعاملات اجتماعی سالم است. یافته ها با تحقیقات پیشین در زمینه روان شناسی کودک همسو است. این مطالعه محدودیت هایی از جمله اندازه نمونه و مدت زمان مداخله داشت. در نهایت، پیشنهاد می شود تحقیقات آتی اثر طولانی مدت این برنامه ها را بررسی کنند.

کلیدواژه ها:

اضطراب اجتماعی ، مهارت های اجتماعی ، تعاملات کلاسی ، برنامه آموزشی–مشاوره ای ، دانش آموزان ابتدایی