بررسی روش های ارزشیابی کیفی و کمی در سنجش مهارت های تفکر انتقادی دانش آموزان

ارزشیابی پیشرفت تحصیلی به عنوان ابزاری ضروری در نظام های آموزشی جهان، نقش تعیین کننده ای در سنجش دستاوردهای یادگیرندگان، بهبود کیفیت تدریس و هدایت سیاست های آموزشی ایفا می کند. با این حال، رویکردها، روش ها و فلسفه های حاکم بر این ارزشیابی ها در کشورهای مختلف، تحت تاثیر عوامل فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و تاریخی، از تنوع گسترده ای برخوردار است. این مقاله با هدف بررسی تطبیقی نظام های ارزشیابی پیشرفت تحصیلی در جهان و با تمرکز بر شناسایی وجوه اشتراک و افتراق آنها نگاشته شده است. در این راستا، به تحلیل الگوهای رایج در کشورهایی نظیر فنلاند (با تاکید بر ارزشیابی تکوینی و کیفی)، ژاپن (ترکیب آزمون های پراسترس با ارزشیابی های مدرسه محور)، فرانسه (نظام متمرکز و آزمون محور) و ایران (در حال گذار از ارزشیابی کمی سنتی به سمت ارزشیابی کیفی-توصیفی) پرداخته می شود. همچنین، نقش ارزشیابی در انگیزش دانش آموزان، آمادگی برای بازار کار، و همچنین چالش هایی مانند «آزمون زدگی» و اضطراب امتحان مورد بحث قرار می گیرد. این بررسی تطبیقی نشان می دهد که گرایش جهانی به سمت نظام های ترکیبی است که در آنها، ارزشیابی تکوینی، خودارزشیابی، و سنجش شایستگی های چندبعدی، جایگاه برجسته تری یافته اند.

کلیدواژه ها:

کلید واژه : مدرسه ، ارزشیابی تحصیلی ، دانش آموزان .