سکونت، آرامش و یادگیری؛ پیوندی میان محیط زندگی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان

این مقاله به بررسی پیوند حیاتی میان محیط زندگی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان می پردازد و بر این فرض استوار است که سکونت مناسب، به عنوان بستر تامین آرامش روانی، پیش نیازی اساسی برای یادگیری موثر است. با استفاده از چارچوبی میان رشته ای که نظریه های روان شناسی محیطی، معماری و علوم تربیتی را تلفیق می کند، استدلال می شود که کیفیت محیط فیزیکی و روانی اجتماعی خانه (شامل عواملی چون تراکم، سکوت، نظم، امنیت و دسترسی به محرک های شناختی) به طور مستقیم بر ظرفیت های شناختی از قبیل تمرکز، حافظه کاری و خودتنظیمی دانش آموز تاثیر می گذارد. همچنین، این محیط با تقویت یا تضعیف حمایت تحصیلی والدین و شکل دهی به هویت یادگیرنده، انگیزش درونی را تحت تاثیر قرار می دهد. مقاله با مرور شواهد تجربی نشان می دهد که شرایط نامناسب سکونتی از طریق ایجاد استرس مزمن، سرمایه روانی دانش آموز را فرسوده و چرخه ای منفی علیه پیشرفت تحصیلی ایجاد می کند. در نتیجه، برای ارتقای عملکرد تحصیلی و تحقق عدالت آموزشی، نیازمند اتخاذ رویکردی یکپارچه هستیم که در آن مداخلات در سطوح خرد (بهینه سازی طراحی خانه)، میانی (برنامه های حمایتی مدرسه) و کلان (سیاست گذاری هماهنگ مسکن و آموزش) به هم پیوند بخورند تا محیط زندگی به اکوسیستمی همسو با محیط یادگیری تبدیل گردد.

کلیدواژه ها:

سکونت ، آرامش ، یادگیری ، عملکرد تحصیلی ، محیط زندگی ، روان شناسی محیطی ، حمایت والدین ، استرس مزمن ، عدالت آموزشی