روش های تدریس معلمان برای پوشش دادن نیازهای آموزشی دانش آموزان با تفاوت های فردی و فرهنگی

هدف از این پژوهش، بررسی و تبیین راهبردهای آموزشی کارآمد برای مدیریت تنوع در کلاس های درس امروزی است. با افزایش پویایی های اجتماعی، معلمان با دانش آموزانی مواجه هستند که از نظر توانمندی های شناختی، سبک های یادگیری، زبان و پیشینه های قومی و فرهنگی با یکدیگر تفاوت های بنیادی دارند. این مقاله با روش توصیفی-مروری و با استناد به منابع کتابخانه ای، به واکاوی الگوهایی نظیر تدریس افتراقی و آموزش پاسخگو به فرهنگ می پردازد. یافته ها نشان می دهد که اتکا بر روش های سنتی و یکسان نگر، منجر به طرد آموزشی دانش آموزان اقلیت یا دارای نیازهای خاص می شود. در مقابل، انعطاف پذیری در محتوا، فرآیند و محصول یادگیری، بستری عادلانه برای شکوفایی تمامی استعدادها فراهم می آورد. علاوه بر این، نتایج نشان می دهد که برخورد کلیشه ای با دانش آموزان و نادیده گرفتن هویت فرهنگی و توانمندی های منحصربه فرد فردی، نه تنها مانع از تحقق اهداف شناختی می گردد، بلکه منجر به ایجاد شکاف های عمیق عاطفی میان معلم و شاگرد می شود. ترویج رویکرد فراگیر در نظام آموزشی، مستلزم آن است که معلمان به عنوان مهندسان یادگیری، توانایی طراحی محیط هایی را داشته باشند که در آن هر دانش آموز با هر سطح از آمادگی، مسیری اختصاصی برای دست یابی به استانداردهای واحد آموزشی بیابد. این امر نه تنها نرخ فرسودگی تحصیلی را کاهش می دهد، بلکه سواد فرهنگی لازم برای زیست در دنیای متکثر امروز را در دانش آموزان نهادینه می سازد. نتایج پژوهش بر لزوم بازنگری در صلاحیت های حرفه ای معلمان جهت پذیرش تنوع به عنوان یک فرصت یادگیری تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

تدریس افتراقی ، تفاوت های فردی ، تنوع فرهنگی ، آموزش فراگیر ، عدالت آموزشی.