بررسی تاثیر همسویی روانشناختی کودک و روش تدریس در پیشرفت دانش آموزان دختر دوره اول ابتدائی

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر همسویی روانشناختی کودک و روش تدریس بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دختر دوره اول ابتدایی انجام شد. پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان دختر پایه های اول تا سوم ابتدایی شهر کدکن در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود که از میان آنان ۱۶۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب و به طور مساوی در گروه های آزمایش و کنترل گمارده شدند. گروه آزمایش به مدت ۸ هفته تحت آموزش با روش تدریس همساز با پروفایل روانشناختی (سبک یادگیری و هوش غالب) قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل با روش سنتی آموزش دید. داده ها با استفاده از پرسشنامه های سبک یادگیری کودکان، هوش چندگانه، انگیزش تحصیلی و آزمون پیشرفت تحصیلی محقق ساخته گردآوری و با نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شد. یافته ها نشان داد که میانگین افزایش نمرات پیشرفت تحصیلی در گروه آزمایش (۳.۵۳) به طور معناداری بیشتر از گروه کنترل (۰.۸۳) بود (p=۰.۰۰۱). اندازه اثر مداخله بزرگ محاسبه شد (d=۱.۲۵). همچنین همبستگی مثبت و معناداری بین همسویی سبک یادگیری (r=۰.۵۴) و همسویی هوش غالب (r=۰.۴۸) با پیشرفت تحصیلی مشاهده گردید. نتایج حاکی از آن است که همسویی روش تدریس با ویژگی های روانشناختی دانش آموزان، راهبردی موثر برای بهبود پیشرفت تحصیلی در دوره ابتدایی محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

همسویی روانشناختی ، روش تدریس ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی ، سبک یادگیری