هنر و کاردستی به عنوان ابزار یادگیری در درس علوم و فارسی

هدف اصلی این پژوهش، بررسی نقش و کاربرد هنر و کاردستی به عنوان ابزارهای یادگیری فعال در دروس علوم و فارسی است. با توجه به تغییرات پارادایم آموزشی از رویکرد سنتی به سوی رویکرد های ساختارگرا و میان رشته ای، استفاده از روش های مبتنی بر عمل و خلاقیت اهمیت فزاینده ای یافته است. این مقاله با روش توصیفی-مروری به واکاوی مبانی نظری و یافته های پژوهش های پیشین می پردازد. نتایج نشان می دهد که تلفیق فعالیت های هنری و کاردستی با مفاهیم علمی و ادبی، منجر به افزایش درک ملموس مفاهیم انتزاعی، بهبود دقت و مهارت های زبانی، و ارتقای انگیزه و مشارکت دانش آموزان می شود. همچنین، این رویکرد به تقویت هماهنگی چشم و دست و پرورش تفکر خلاق کمک می کند. نتیجه گیری حاصله حاکی از آن است که ادغام هنر در برنامه درسی علوم و فارسی، می تواند شکاف میان تئوری و عمل را پر کرده و یادگیری عمیق تری را رقم بزند.

کلیدواژه ها:

یادگیری فعال ، هنر و کاردستی ، آموزش علوم ، آموزش زبان فارسی ، رویکرد میان رشته ای