تاثیر تعلیمات دینی بر توسعه خودآگاهی، مسئولیت پذیری دانش آموزان در محیط مدرسه

پرورش شخصیت دانش آموزان یکی از اهداف اساسی نظام های آموزشی است و توجه به ابعاد اخلاقی، معنوی و اجتماعی مکمل آموزش های علمی و مهارتی محسوب می شود. تعلیمات دینی با ارائه چارچوب های اخلاقی و معنوی، فرصت مناسبی برای شکل دهی خودآگاهی و مسئولیت پذیری دانش آموزان فراهم می آورد. این پژوهش با روش تحلیلی-کیفی و با اتکا به منابع کتابخانه ای، به بررسی نقش آموزه های دینی در تقویت این ویژگی های شخصیتی در محیط مدرسه پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که آموزش های دینی موجب افزایش توانایی دانش آموزان در شناخت احساسات، انگیزه ها و رفتارهای خود و تحلیل پیامدهای اعمال می شود و از این طریق، خودآگاهی آنان را تقویت می کند. همچنین، مسئولیت پذیری دانش آموزان با تاکید آموزه های دینی بر رعایت تعهدات، پاسخگویی به اعمال و توجه به حقوق دیگران رشد می یابد و زمینه تعامل مثبت، همکاری و مشارکت در محیط مدرسه را فراهم می کند. تلفیق آموزش دینی با فعالیت های عملی و مشارکتی، مانند بحث و گفت وگو، داستان گویی تربیتی و فعالیت های گروهی، اثرگذاری آموزه ها را در ارتقای خودآگاهی و مسئولیت پذیری افزایش می دهد و موجب تثبیت رفتارهای اخلاقی و اجتماعی در دانش آموزان می شود. در نتیجه، این پژوهش نشان می دهد که تعلیمات دینی می تواند ابزار موثری برای پرورش همه جانبه شخصیت دانش آموزان باشد و نقش مهمی در ایجاد محیط مدرسه ای مثبت، اخلاق مدار و انگیزه بخش برای یادگیری و رشد اجتماعی ایفا کند.

کلیدواژه ها:

خودآگاهی ، مسئولیت پذیری ، تعلیمات دینی ، تربیت اخلاقی ، محیط مدرسه.