بررسی رابطه بین سطح فعالیت بدنی در زنگ ورزش و سلامت روانی-اجتماعی (اعتماد به نفس، مهارت های ارتباطی) دانش آموزان

زنگ تربیت بدنی به عنوان بخشی اجباری و ساختاریافته از برنامه درسی، فرصت بی بدیلی برای ارتقای سلامت جسمانی فراهم می کند. با این حال، پتانسیل آن در تاثیرگذاری بر ابعاد روانی و اجتماعی دانش آموزان کمتر مورد توجه نظام مند قرار گرفته است. این مقاله با هدف بررسی رابطه بین میزان و کیفیت فعالیت بدنی دانش آموزان در زنگ ورزش با دو مولفه کلیدی سلامت روانی-اجتماعی، یعنی اعتماد به نفس و مهارت های ارتباطی انجام شده است.در این مطالعه توصیفی-همبستگی، ۲۰۰ دانش آموز پسر و دختر مقطع متوسطه با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. داده ها با استفاده از سه پرسشنامه استاندارد گردآوری شد: پرسشنامه سطح فعالیت بدنی در زنگ ورزش (تاییدشده توسط مشاهده معلم)، پرسشنامه اعتماد به نفس کوپراسمیت و پرسشنامه سنجش مهارت های ارتباطی. تحلیل داده ها با نرم افزار SPSS و با بهره گیری از آزمون های همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه انجام پذیرفت.یافته ها نشان داد که بین سطح فعالیت بدنی در زنگ ورزش و هر دو مولفه اعتماد به نفس و مهارت های ارتباطی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. دانش آموزانی که مشارکت فعال تر، منظم تر و باکیفیت تری در بازی ها و ورزش های گروهی داشتند، نمرات بالاتری در خودکارآمدی، عزت نفس و ابراز وجود کسب کردند. همچنین، این دانش آموزان در شاخص های مهارت های ارتباطی مانند گوش دادن فعال، همکاری و مدیریت تعارض در گروه عملکرد بهتری نشان دادند. تحلیل رگرسیون حاکی از آن بود که فعالیت بدنی، پیش بینیکننده معناداری برای هر دو بعد سلامت روانی-اجتماعی است.نتیجه گیری کلی مقاله بر این نکته تاکید می کند که زنگ تربیت بدنی فراتر از یک ساعت تحرک اجباری، یک بستر آموزشی حیاتی برای پرورش سرمایه روانی و اجتماعی دانش آموزان است. طراحی آگاهانه فعالیت های این درس با تاکید بر کار گروهی، تجربه موفقیت، و تعامل مثبت همسالان می تواند آن را به مداخله ای موثر و کم هزینه برای ارتقای سلامت همه جانبه نسل آینده تبدیل کند. این یافته ها لزوم بازنگری در اهداف و شیوه های ارزشیابی درس تربیت بدنی را خاطرنشان می سازد.

کلیدواژه ها:

تربیت بدنی ، فعالیت بدنی ، سلامت روانی-اجتماعی ، اعتماد به نفس ، مهارت های ارتباطی ، دانش آموزان.