بررسی نقش بازخورد سازنده معلم در رشد مهارت های زبانی و خودتنظیمی

تمرکز بازخورد سنتی در آموزش زبان بر تصحیح خطاهای نهایی، اغلب از نقش آن به عنوان یک ابزار قدرتمند برای تسهیل رشد همه جانبه دانش آموزان غافل می ماند. این مقاله به بررسی نقش بازخورد سازنده معلم به عنوان یک مداخله کلیدی در پیشرفت همزمان مهارت های زبانی و قابلیت خودتنظیمی می پردازد. با مرور نظام مند ادبیات موضوع، استدلال می شود که بازخورد توصیفی، فرآیندمحور و راهبردگرا که بر ارائه راه حل و ترغیب به تامل متمرکز است، می تواند از دو مسیر موثر عمل کند: نخست، از طریق هدف قرار دادن خطاها و تشویق به استفاده از ساختارهای پیچیده تر، به ارتقای دقت، غنا و روانی تولید زبانی بینجامد. دوم، با شفاف سازی اهداف، پرورش نظارت بر خود و تبدیل دانش آموز به ارزیاب کار خود، ظرفیت های فراشناختی و خودتنظیمی (شامل برنامه ریزی، نظارت و بازنگری) را تقویت نماید. در نتیجه، اتخاذ رویکرد بازخورد سازنده، نه تنها کیفیت محصول یادگیری، بلکه استقلال و خودکارآمدی یادگیرنده را افزایش می دهد و گامی اساسی به سوی تربیت یادگیرندگان مادام العمر و خودراهبر در حوزه زبان محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

بازخورد سازنده ، بازخورد توصیفی ، آموزش زبان ، یادگیری