بررسی نقش انگیزش درونی بر پایداری یادگیری در محیط های آموزشی

پایداری یادگیری به عنوان توانایی نگهداری و به کارگیری بلندمدت دانش، یکی از اهداف غایی نظام های آموزشی محسوب می شود. این مقاله با تمرکز بر نقش محوری انگیزش درونی، به بررسی تاثیر این نوع انگیزش بر تحکیم و ماندگاری یادگیری می پردازد. بر پایه تئوری خودتعیین گری، انگیزش درونی که از نیازهای روانشناختی اساسی خودمختاری، شایستگی و ارتباط نشات می گیرد، موجب درگیری شناختی عمیق تر، استفاده از راهبردهای یادگیری اثربخش، و ایجاد نگرش مثبت پایدار نسبت به فرآیند یادگیری می شود. در مقابل، اتکای صرف به انگیزش بیرونی (مانند نمره و پاداش) اغلب به یادگیری سطحی و زودگذر منجر می گردد. با مرور شواهد پژوهشی، مقاله حاضر نشان می دهد که محیط های آموزشی حمایتگر از خودمختاری، چالش برانگیز و مرتبط با علایق یادگیرنده، بستر لازم برای شکوفایی انگیزش درونی و در نتیجه، دستیابی به یادگیری پایدار را فراهم می کنند. در پایان، بر ضرورت بازنگری در راهبردهای تدریس و ارزشیابی برای پرورش انگیزش درونی تاکید می شود

کلیدواژه ها:

انگیزش درونی ، یادگیری ماندگار ، خودمختاری ، علاقه ذاتی ، محیط آموزشی