بررسی تاثیر کیفیت گفت وگوی عاطفی والد–کودک بر امنیت روانی، خودابرازی هیجانی و سازگاری تحصیلی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر کیفیت گفت وگوی عاطفی والد–کودک بر امنیت روانی، خودابرازی هیجانی و سازگاری تحصیلی دانش آموزان متوسطه دوم شهر کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ انجام شد. پژوهش حاضر از نوع همبستگی و توصیفی–پیمایشی بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان متوسطه دوم دختر و پسر مدارس دولتی شهرستان کرمانشاه بود که تعداد آنان تقریبا ۹۲۰۰ نفر برآورد شد. از این میان، ۳۶۸ دانش آموز با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه کیفیت گفت وگوی عاطفی والد–کودک ساخته مارک شاف (۲۰۱۰)، پرسشنامه امنیت روانی هاجینسون (۲۰۰۵)، پرسشنامه خودابرازی هیجانی گراس (۱۹۹۸) و پرسشنامه سازگاری تحصیلی بیکر (۲۰۰۳) بود که همگی از نظر روایی محتوایی توسط کارشناسان روان شناسی و آموزش و پرورش تایید و پایایی آنان با آلفای کرونباخ بین ۰٫۸۵ تا ۰٫۸۹ گزارش شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون های همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی تحلیل شدند. نتایج نشان داد کیفیت گفت وگوی عاطفی والد–کودک با امنیت روانی دانش آموزان رابطه مثبت و معنادار دارد (r=۰.۶۳, p<۰.۰۱, β=۰.۵۱)، همچنین کیفیت گفت وگوی والد–کودک با خودابرازی هیجانی رابطه مثبت و معنادار داشت (r=۰.۵۸, p<۰.۰۱, β=۰.۴۸) و علاوه بر آن کیفیت گفت وگوی عاطفی والد–کودک با سازگاری تحصیلی دانش آموزان نیز رابطه مثبت و معنادار بود (r=۰.۶۰, p<۰.۰۱, β=۰.۶۰). یافته های پژوهش نشان می دهد که ارتقای کیفیت گفت وگوی عاطفی والد–کودک می تواند به عنوان یک راهکار موثر برای بهبود امنیت روانی، توانایی ابراز هیجانی و سازگاری تحصیلی دانش آموزان متوسطه دوم در مناطق مشابه کرمانشاه مورد استفاده قرار گیرد و این موضوع اهمیت ویژه ای برای برنامه ریزی های آموزشی، مشاوره ای و مداخلات خانوادگی دارد.

کلیدواژه ها:

کیفیت گفت وگوی عاطفی والد–کودک ، امنیت روانی ، خودابرازی هیجانی ، سازگاری تحصیلی