تحلیل تاثیر آموزش چندحسی (چشمی-لمسی-شنیداری) بر یادگیری واژگان و مهارت های زبانی دانش آموزان ناشنوا

آموزش زبان و توسعه مهارت های ارتباطی در دانش آموزان ناشنوا از مهم ترین چالش های نظام های آموزشی و توان بخشی به شمار می آید. محدودیت در دریافت محرک های شنیداری موجب می شود این گروه از دانش آموزان در یادگیری واژگان، درک مفاهیم زبانی و برقراری ارتباط موثر با محیط آموزشی و اجتماعی با دشواری هایی مواجه شوند. در این میان، بهره گیری از رویکردهای نوین آموزشی از جمله آموزش چندحسی، به عنوان یکی از راهبردهای اثربخش در بهبود فرآیند یادگیری زبان، مورد توجه پژوهشگران و متخصصان حوزه آموزش استثنایی و گفتاردرمانی قرار گرفته است.آموزش چندحسی با درگیر ساختن هم زمان حواس بینایی، لامسه و شنوایی باقیمانده، زمینه ای فراهم می کند تا دانش آموزان ناشنوا بتوانند مفاهیم زبانی را عمیق تر، پایدارتر و معنادارتر فراگیرند. این رویکرد، با تقویت مسیرهای جایگزین پردازش اطلاعات در مغز، نه تنها یادگیری واژگان را تسهیل می کند، بلکه موجب ارتقای مهارت های زبانی نظیر درک مطلب، بیان کلامی و استفاده کاربردی از زبان در موقعیت های آموزشی و اجتماعی می شود. نتایج این مطالعه می تواند راهکارهای عملی و علمی ارزشمندی را برای معلمان، گفتاردرمانگران و برنامه ریزان آموزشی مدارس استثنایی در جهت ارتقای کیفیت آموزش زبان و ارتباط در دانش آموزان ناشنوا فراهم آورد و زمینه ساز توسعه رویکردهای نوین آموزش فراگیر در نظام تعلیم و تربیت باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش چندحسی ، دانش آموزان ناشنوا ، یادگیری واژگان ، مهارت های زبانی ، گفتاردرمانی ، مدارس استثنایی