سواد دیجیتال معلم: ضرورتی برای رهبری آموزشی در فضای مجازی

مقاله حاضر با عنوان «سواد دیجیتال معلم: ضرورتی برای رهبری آموزشی در فضای مجازی» به بررسی نقش محوری و تحول یافته معلم در عصر دیجیتال می پردازد. با گسترش فزاینده فناوری های اطلاعاتی و ارتباطی و تثبیت فضای مجازی به عنوان بستری اجتناب ناپذیر برای آموزش و یادگیری، صرف مهارت در استفاده از ابزارهای دیجیتال برای معلمان کافی نیست. این مقاله استدلال می کند که معلم معاصر نیازمند سواد دیجیتال پیشرفته و همه جانبه است تا بتواند نقش رهبری آموزشی خود را در این اکوسیستم جدید به طور موثر ایفا کند.سواد دیجیتال در این چارچوب، فراتر از سواد فناورانه (Technical Literacy)، به معنای مجموعه ای یکپارچه از دانش، مهارت ها و نگرش هایی است که معلم را قادر می سازد تا:۱. به صورت انتقادی و اخلاقی با اطلاعات و محتوای دیجیتال تعامل کند.۲. به طور خلاق و مسئولانه محتوا و رسانه تولید کند.۳. به شکل ایمن و مناسب در محیط های مجازی ارتباط برقرار کرده و مشارکت کند.۴. به نحوی اثربخش و پداگوژیک از فناوری برای طراحی، تسهیل و ارزیابی تجربه های یادگیری عمیق و معنادار استفاده نماید.مقاله با روشی تحلیلی-مروری نشان می دهد که سواد دیجیتال معلم، اساس رهبری آموزشی در فضای مجازی است. یک معلم دارای سواد دیجیتال، دیگر صرفا یک کاربر فناوری نیست، بلکه به یک طراح محیط یادگیری دیجیتال، هدایت گر فرآیندهای یادگیری شبکهای، منتقد و پالایش گر انبوه اطلاعات، و الگوی رفتاری دیجیتالی مسئول برای دانش آموزان تبدیل می شود. این نقش رهبری شامل هدایت دانش آموزان در جهت شهروندی دیجیتالی مسئول، تفکر انتقادی در فضای مجازی و یادگیری مادام العمر است.در عین حال، مقاله به چالش های پیش رو از جمله شکاف دیجیتالی بین معلمان، نیاز به بازنگری در برنامه های تربیت و توسعه حرفه ای معلمان، و لزوم پشتیبانی نهادی می پردازد. در نهایت نتیجه گرفته می شود که سواد دیجیتال یک مهارت الحاقی نیست، بلکه یک صلاحیت پایه و ضروری در حرفه معلمی قرن بیست ویکم است. سرمایه گذاری برای ارتقای آن، سرمایه گذاری برای توانمندسازی رهبران آموزشی است که می توانند کیفیت و عدالت آموزشی را در جهان پیچیده و به هم پیوسته دیجیتال تضمین کنند.