مدیرآموزگار ابتدایی؛ پیوند مدیریت آموزشی و کنش تربیتی در شکل دهی به مدرسه ای یادگیرنده و پویا

این مقاله با هدف تحلیل نقش محوری مدیرآموزگار دوره ابتدایی، نه به عنوان دو وظیفه جداگانه، بلکه به عنوان نمادی از سنتز موفقیت آمیز مدیریت آموزشی و کنش تربیتی، تدوین شده است. پژوهش بر این مبنا استوار است که حل چالش های تعارض نقشی، نیازمند ارائه ی یک چارچوب عملیاتی برای پیوند این دو حوزه جهت تبدیل مدرسه به یک سازمان یادگیرنده و پویا است. روش تحقیق از نوع تحلیلی–کیفی با رویکرد گردآوری داده ی کتابخانه ای (سندکاوی) بوده است. یافته های محوری نشان می دهند که مدیرآموزگار موفق، کنش تربیتی (عمل کلاسی) را به عنوان اصلی ترین منبع داده و مشروعیت برای تصمیمات مدیریتی خود به کار می گیرد، در حالی که از ساختار مدیریتی به عنوان ابزار تسهیل کننده و تقویت کننده فرآیندهای آموزشی و تربیتی استفاده می کند. این پیوند دوسویه، تعارض نقش را کاهش داده و یک فرهنگ حرفه ای واحد ایجاد می کند. تحلیل ها همچنین بر ایفای این نقش به عنوان یک رهبر تحولی عمل گرا تاکید دارند که از طریق تحریک فکری مبتنی بر عمل کلاسی، چشم انداز مشترک مدرسه را نهادینه می سازد. در نهایت، مقاله بر لزوم تدوین برنامه های آموزشی حرفه ای متمرکز بر مهارت های سنتز نقش تاکید می کند تا کیفیت آموزش در مدارس ابتدایی کم جمعیت تضمین شود.

کلیدواژه ها:

مدیرآموزگار ، مدیریت آموزشی ، کنش تربیتی ، رهبری تحولی ، مدرسه یادگیرنده.