تاثیر روش های یادگیری فعال بر مشارکت آموزشی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در محیط های آموزشی

در دهه های اخیر، نظام های آموزشی در سراسر جهان با چالش های متعددی ازجمله کاهش انگیزه یادگیری، مشارکت محدود دانش آموزان در فرایند آموزش و فاصله معنادار میان یادگیری مفهومی و عملکرد تحصیلی مواجه بوده اند. یادگیری فعال بر مشارکت مستقیم دانش آموزان در فرایند یاددهی–یادگیری تاکید دارد و آن ها را از حالت دریافت کننده منفعل اطلاعات به یادگیرندگانی پویا، مسئول و خلاق تبدیل می کند. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر روش های یادگیری فعال بر میزان مشارکت آموزشی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در محیط های آموزشی انجام شده است. روش های یادگیری فعال شامل راهبردهایی همچون یادگیری مشارکتی، بحث گروهی، حل مسئله، یادگیری مبتنی بر پروژه، یادگیری مبتنی بر پرسش و تدریس معکوس هستند که همگی بر تعامل، تفکر انتقادی و یادگیری عمیق تاکید دارند. یافته ها نشان می دهد استفاده از این روش ها موجب افزایش توجه، علاقه و انگیزه دانش آموزان نسبت به محتوای درسی می شود و زمینه را برای درگیری شناختی و عاطفی بیشتر آنان فراهم می سازد. در نتیجه، دانش آموزان نه تنها مفاهیم درسی را بهتر درک می کنند، بلکه توانایی به کارگیری آموخته ها در موقعیت های واقعی و جدید را نیز به دست می آورند. نتایج حاکی از آن است که یادگیری فعال تاثیر معناداری بر افزایش مشارکت آموزشی دانش آموزان دارد. مشارکت فعال در کلاس، از طریق کار گروهی، تبادل نظر و ارائه ایده ها، احساس تعلق و مسئولیت پذیری را در دانش آموزان تقویت کرده و اعتمادبه نفس آنان را افزایش می دهد. این مشارکت موثر، به طور مستقیم با پیشرفت تحصیلی در ارتباط است؛ به گونه ای که دانش آموزان در کلاس هایی که از روش های یادگیری فعال استفاده می شود، عملکرد تحصیلی بالاتری نسبت به کلاس های مبتنی بر روش های سنتی از خود نشان می دهند. به کارگیری روش های یادگیری فعال می تواند به عنوان راهکاری موثر برای ارتقای کیفیت آموزش، افزایش مشارکت آموزشی و بهبود پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

یادگیری فعال ، مشارکت آموزشی ، پیشرفت تحصیلی ، روش های نوین تدریس ، انگیزه یادگیری