بررسی ریشه های پدیده بازماندگی از تحصیل در مناطق حاشیه نشین شهرهای بزرگ

این مقاله به بررسی ریشه های چندبعدی و درهم تنیده پدیده بازماندگی از تحصیل در مناطق حاشیه نشین شهرهای بزرگ می پردازد. حاشیه نشینی به عنوان یکی از چالش های عمده شهری در ایران، با فقر، محرومیت و نابرابری در دسترسی به خدمات اساسی از جمله آموزش باکیفیت همراه است. هدف این پژوهش، تحلیل علل اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، نهادی و فردی است که موجب می شود بخش قابل توجهی از کودکان و نوجوانان در این مناطق، یا هرگز وارد سیستم آموزشی نشوند یا پیش از تکمیل دوره های تحصیلی اجباری، ترک تحصیل کنند. با استفاده از روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و مطالعه منابع کتابخانه ای و اسنادی، یافته ها نشان می دهد که بازماندگی از تحصیل در این مناطق، نتیجه یک «چرخه معیوب محرومیت» است که در آن فقر اقتصادی خانوار (به عنوان ریشه اولیه)، از طریق مکانیسم هایی نظیر اجبار به کار کودک، هزینه های مستقیم و غیرمستقیم تحصیل، ضعف سلامت و تغذیه، کمبود مدارس باکیفیت و نزدیک، نگرش های کوتاه نگر به آموزش، و تجربه تبعیض و ناکامی در مدرسه، به محرومیت آموزشی منجر می شود و این محرومیت آموزشی خود به نوبه ای، فقر نسل بعد را تثبیت و تشدید می کند.

کلیدواژه ها:

بازماندگی از تحصیل ، ترک تحصیل ، مناطق حاشیه نشین ، کودکان کار ، فقر آموزشی ، عدالت آموزشی ، محرومیت چندبعدی.