بررسی تاثیر شیوه های آموزشی معلمان تربیت بدنی بر سازگاری های فیزیولوژیک ناشی از فعالیت بدنی در دانش آموزان

فعالیت بدنی منظم در دوران کودکی و نوجوانی نقش بنیادینی در رشد جسمانی، سلامت روانی و ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند. در این میان، درس تربیت بدنی به عنوان تنها درس رسمی مبتنی بر حرکت و فعالیت بدنی در نظام آموزشی، جایگاهی ویژه در ایجاد و تقویت سازگاری های فیزیولوژیک ناشی از فعالیت بدنی دارد. با این حال، کیفیت و اثربخشی این درس تا حد زیادی وابسته به شیوه های آموزشی مورد استفاده معلمان تربیت بدنی است. شیوه های آموزشی مختلف از جمله روش های سنتی، مشارکتی، بازی محور، تمرین محور، تلفیقی و مبتنی بر فناوری می توانند آثار متفاوتی بر سازگاری های فیزیولوژیک دانش آموزان برجای بگذارند. سازگاری های فیزیولوژیک شامل تغییرات مثبت در سیستم های قلبی–تنفسی، عضلانی، متابولیکی و عصبی است که در نتیجه فعالیت بدنی منظم و هدفمند ایجاد می شود و نقش مهمی در پیشگیری از بیماری های مزمن، افزایش آمادگی جسمانی و بهبود کیفیت زندگی دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر شیوه های آموزشی معلمان تربیت بدنی بر سازگاری های فیزیولوژیک ناشی از فعالیت بدنی در دانش آموزان انجام می شود. این مطالعه تلاش دارد با تحلیل نقش روش های تدریس معلمان تربیت بدنی، میزان تاثیر هر یک از این شیوه ها را بر شاخص هایی مانند ظرفیت هوازی، توان عضلانی، استقامت، ترکیب بدنی و پاسخ های متابولیکی دانش آموزان بررسی کند. از آنجا که معلمان تربیت بدنی نقش کلیدی در هدایت فعالیت های بدنی دانش آموزان دارند، انتخاب شیوه آموزشی مناسب می تواند به افزایش اثربخشی درس تربیت بدنی و تحقق اهداف سلامت محور نظام آموزشی کمک کند. نتایج این پژوهش می تواند راهنمایی علمی برای معلمان، برنامه ریزان آموزشی و سیاست گذاران حوزه آموزش وپرورش در جهت بهبود کیفیت آموزش تربیت بدنی و ارتقای سلامت جسمانی دانش آموزان فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

شیوه های آموزشی ، معلمان تربیت بدنی ، سازگاری های فیزیولوژیک ، فعالیت بدنی ، دانش آموزان