دبیر ادبیات فارسی: پلی میان میراث کهن و ذهن نوگرای دانش آموزان

دبیر ادبیات فارسی در نظام آموزشی امروز نقشی فراتر از انتقال محتوای متون کلاسیک ایفا میکند؛ او پلی است میان میراث کهن ادبی و ذهن نوگرای دانش آموزان. این نقش در مواجهه با چالش هایی چون فاصله زبانی، فرهنگی و شناختی میان متون کهن و نسل جدید، و نیز محدودیت های روش های سنتی تدریس، اهمیت دوچندان می یابد. دبیر با آگاهی از این شکاف ها، نه تنها به عنوان مفسر و انتقال دهنده میراث، بلکه به عنوان تسهیل گر، انگیزه دهنده و مربی تفکر انتقادی و خلاق ظاهر می شود.مقاله حاضر با رویکردی کیفی و تحلیلی، به بررسی جایگاه ادبیات فارسی در نظام آموزشی و نقش دبیر در انتقال میراث فرهنگی می پردازد. در این راستا، چالش های تدریس متون کلاسیک در برابر ذهنیت نوگرای دانش آموزان و ضرورت ایجاد پیوند معنایی میان این متون و مسائل روز زندگی تحلیل شده است. سپس، روش ها و رویکردهای نوین تدریس – از جمله یادگیری تعاملی و مشارکتی، پروژه محوری، ادغام فناوری و رسانه، و ترویج نقد و گفت وگوی آزاد – به عنوان راهکارهایی برای پرورش تفکر انتقادی و خلاق معرفی می شوند.یافته ها نشان می دهند که کاربست این رویکردها نه تنها شکاف میان میراث کهن و ذهن معاصر را کاهش می دهد، بلکه ادبیات فارسی را به ابزاری زنده و اثرگذار در شکل دهی هویت فرهنگی، تقویت مهارت های زبانی و بیانی، و پرورش نگاه زیباشناسانه و اخلاقی تبدیل می کند. در نهایت، دبیر ادبیات فارسی به عنوان عاملی کلیدی در پیوند گذشته و حال، حافظه جمعی را غنی می سازد و نسل جوان را برای مواجهه خلاق با چالش های فرهنگی و اجتماعی عصر حاضر آماده می کند.

کلیدواژه ها:

ادبیات فارسی ، دانش آموزان ، میراث ، ذهن.