تاثیر صمیمت و بدرفتاری معلم در اعتبار معلم: برساخت اجتماعی–ادراکی مشروعیت در فضای آموزشی

اعتبار معلم به عنوان یکی از مولفه های بنیادین اثربخشی آموزشی، در گفتمان های فلسفی و جامعه شناختی معاصر، نه صرفا یک ویژگی فردی، بلکه یک برساخت اجتماعی–ادراکی تعریف می شود که در تقاطع قدرت، اخلاق و ارتباط شکل می گیرد. این مقاله با اتکا به چارچوبی نظری که از تلفیق فلسفه تعلیم وتربیت ایرانی (با تاکید بر آرای دینانی، ملکیان، بشیریه و سروش) و نظریات جهانی مشروعیت و مراقبت (وبر، آرنت، فریره و نادینگز) به دست آمده، به تحلیل پدیدارشناسانه رابطه دیالکتیکی صمیمت و بدرفتاری معلم با اعتبار او می پردازد. یافته های تحلیلی نشان می دهد که صمیمت—در صورتی که مبتنی بر احترام متقابل و شناخت اصیل باشد—می تواند به عنوان منبعی برای مشروعیت اخلاقی عمل کند و اعتبار معلم را در ابعاد عاطفی، شناختی و هنجاری تقویت نماید. در مقابل، بدرفتاری—چه به صورت آشکار و چه پنهان—با تضعیف اعتماد و حقانیت معلم، مشروعیت او را مخدوش ساخته و فضای آموزشی را به عرصه ای از مقاومت و بی اعتمادی تبدیل می کند. این مقاله در نهایت با ارائه ای نظام مند از پیامدهای نظری و پیشنهادات سیاستی و تربیتی، بر ضرورت بازاندیشی در الگوهای تربیت معلم و ایجاد فرهنگ های مدرسه ای مبتنی بر اخلاق ارتباطی تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

اعتبار معلم ، صمیمت ، بدرفتاری ، مشروعیت ، برساخت اجتماعی ، فلسفه تعلیم وتربیت ، اخلاق مراقبت ، قدرت نمادین.