نقش تعامل معلم–دانش آموز در کیفیت یادگیری در کلاس های مجازی

با گسترش روزافزون آموزش های مجازی، بررسی عوامل موثر بر کیفیت یادگیری در این محیط ها از اهمیت ویژه ای برخوردار شده است. این مقاله با هدف تبیین نقش حیاتی تعامل معلم– دانش آموز در ارتقای کیفیت یادگیری در کلاس های مجازی انجام شده است. روش پژوهش حاضر، توصیفی–تحلیلی و با مرور سیستماتیک منابع کتابخانه ای و مقالات معتبر داخلی و خارجی در این حوزه است. یافته ها نشان می دهد که تعامل مثبت و هدفمند معلم با دانش آموز، که در سه بعد تعامل اجتماعی-عاطفی (ایجاد حس تعلق و کاهش انزوای تحصیلی)، تعامل آموزشی (راهنمایی، بازخورد سریع و اختصاصی) و تعامل شناختی (ترغیب به تفکر عمیق و حل مسئله) تبلور می یابد، سنگ بنای اصلی ایجاد یک محیط یادگیری موثر مجازی است. چنین تعاملی به طور مستقیم بر افزایش مشارکت تحصیلی، انگیزش درونی، احساس خودکارآمدی و در نهایت درک عمیق تر محتوای آموزشی توسط دانش آموزان تاثیر می گذارد. همچنین، چالش هایی مانند محدودیت های فناورانه، حجم بالای کلاس ها و ناآشنایی با راهبردهای تعامل موثر در فضای دیجیتال، می توانند این نقش را کمرنگ کنند. بر این اساس، نتیجه گیری می شود که طراحی آگاهانه فرصت های تعاملی، آموزش مهارت های ارتباطی دیجیتال به معلمان و استفاده از ابزارهای ترکیبی همزمان و ناهمزمان، از جمله راهکارهای کلیدی برای بهره گیری از پتانسیل تعامل معلم–دانش آموز، و در نتیجه، تضمین کیفیت یادگیری در عصر آموزش مجازی هستند.

کلیدواژه ها:

تعامل معلم– دانش آموز ، کیفیت یادگیری ، کلاس مجازی ، آموزش الکترونیکی ، مشارکت تحصیلی ، انگیزش