کاربرد فضاهای آموزش خلاق در مدارس

پژوهش حاضر با هدف بررسی جامع و نظام مند نقش و تاثیر محیط های یادگیری غیررسمی و فضاهای آموزش خلاق بر ابعاد مختلف یادگیری شناختی، عاطفی و مهارتی دانش آموزان انجام شده است. در دنیای پیچیده و متغیر کنونی، اتکای صرف بر مدل های سنتی آموزش که عمدتا بر انتقال دانش از طریق سخنرانی و ارزیابی های متمرکز تاکید دارند، دیگر پاسخگوی نیازهای تربیت شهروندانی نوآور، منعطف و خودتنظیم گر نیست. این مطالعه نشان می دهد که گنجاندن ساختارها و فعالیت های خلاقانه خارج از چارچوب های خشک کلاسی، به طور معناداری توانایی های تفکر واگرا و حل مسئله پیچیده را در فراگیران تقویت می کند. یافته های کلیدی حاکی از آن است که محیط هایی که ریسک پذیری فکری را تشویق می کنند، فرآیند اکتشاف آزادانه را تسهیل نموده و مهارت های نرم حیاتی مانند ارتباطات بین فردی و مدیریت تعارض را از طریق پروژه های گروهی خودآغاز شده ارتقا می دهند. علاوه بر این، جنبه دیجیتالی یادگیری غیررسمی در کسب سواد رسانه ای پیشرفته و توانایی ارزیابی انتقادی منابع اطلاعاتی نقش محوری ایفا می کند، مهارتی که در عصر اطلاعات کاذب اهمیتی حیاتی دارد. بررسی اثرات این فضاها بر خودتنظیمی یادگیری (SRL) نیز تایید می کند که خودراهبری تحمیلی در این محیط ها، منجر به افزایش استقلال و تعهد مادام العمر به یادگیری می شود. این پژوهش با تحلیل تجربیات موفق در مدارس پیشرو، چارچوبی عملیاتی برای ادغام موثر این فضاها ارائه می دهد و ضرورت بازتعریف مفهوم موفقیت آموزشی را در ابعادی فراتر از نمرات صرف، مورد تاکید قرار می دهد، تا اطمینان حاصل شود که خروجی های نظام آموزشی بتوانند با چالش های آینده سازگار شوند.

کلیدواژه ها:

محیط یادگیری غیررسمی ، آموزش خلاق ، خودتنظیمی یادگیری ، مهارت های نرم ، سواد رسانه ای